Η ενοχή του να θέλεις περισσότερα από τη ζωή σου Κάποια στιγμή το σκέφτεσαι, σχεδόν διστακτικά. Θέλεις περισσότερα. Όχι απαραίτητα περισσότερα πράγματα, αλλά περισσότερη άνεση, περισσότερη ελευθερία, περισσότερες επιλογές. Περισσότερο χώρο να αναπνεύσεις χωρίς να μετράς κάθε κίνηση. Και πριν καν ολοκληρώσεις τη σκέψη, κάτι μέσα σου παρεμβαίνει: μήπως είμαι αχάριστη; Είναι παράξενο πόσο εύκολα
Όταν δεν ξέρεις πού πας, επιβράδυνε Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πως έχεις χαθεί. Όχι απαραίτητα γιατί κάτι πήγε στραβά — αλλά γιατί όλα γύρω σου αλλάζουν γρήγορα και εσύ δεν προλαβαίνεις να αναπνεύσεις. Οι στόχοι που κάποτε σου έδιναν κατεύθυνση μοιάζουν θολοί, οι επιλογές μπροστά σου πολλές, και η φωνή μέσα σου… σιωπηλή. Κι όμως,
Πώς να επανασυνδεθείς με τον εαυτό σου όταν όλα γύρω σου αλλάζουν Σε περιόδους έντονης δραστηριότητας, αλλαγών ή μεταβάσεων, είναι εύκολο να αποσυνδεθεί κανείς από τον εαυτό του. Να λειτουργεί αυτόματα, να εκπληρώνει υποχρεώσεις, να ανταποκρίνεται σε προσδοκίες — χωρίς όμως να νιώθει πραγματικά παρών ή σε επαφή με το “μέσα“. Η επανασύνδεση με τον
Εσύ τις “λούστηκες” τις επιλογές σου; Πάλι εδώ εγώ; Άλλη δουλειά δεν έχω να κάνω; επιλογές. ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΜΕ ΦΟΥΝΤΕΣ! Αλλά η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Και έτσι επανήλθα, αλλά, δεν έχω διάθεση να ξεφύγω από το θέμα του προηγούμενου άρθρου. Το θέμα των «επιλογών» φαίνεται να έχει πολύ ψωμάκι και εγώ είμαι
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΑΣ(;) Επανήλθα. Ξέρεις τι παίζει μ’ εμένα; Έχω πολλή φαντασία. Μπαίνω στο μετρό (όχι στης Θεσσαλονίκης, στο άλλο το κανονικό), τρώω τη ζωή μου στο πέρα δώθε Κέντρο – Προάστεια και αντί να κοιμάμαι –όπως κάνουν οι μισοί-, κάθομαι και ακούω τις συζητήσεις των άλλων μισών. ΕΠΙΛΟΓΕΣ. Mετά, αυτές τις συζητήσεις τις