Xetheosis | Pinkmindset.com
Η πίεση να έχεις “ενδιαφέρουσα ζωή” online Υπάρχει μια περίεργη πίεση που δύσκολα περιγράφεται με ακρίβεια, γιατί δεν μοιάζει πάντα σοβαρή. Δεν είναι κάτι που θα πεις εύκολα δυνατά. Δεν είναι “πραγματικό πρόβλημα” με την κλασική έννοια. Και όμως, επηρεάζει τον τρόπο που ζούμε περισσότερο απ’ όσο παραδεχόμαστε. Είναι η αίσθηση ότι η ζωή σου
Κάποτε ανυπομονούσες γι’ αυτό — τώρα σε κουράζει (και είναι οκ) Υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή στην ενήλικη ζωή που δύσκολα εξηγείται. Δεν είναι δραματική, ούτε αρκετά μεγάλη για να τη θυμάσαι ακριβώς. Συμβαίνει όμως ξαφνικά, σχεδόν αθόρυβα. Βρίσκεσαι κάπου που παλιά θα ανυπομονούσες να πας. Μια έξοδος, ένα γεμάτο μαγαζί, ένα Σαββατόβραδο με κόσμο,
Γιατί δεν θέλουμε πια μεγάλες παρέες Υπήρχε μια περίοδος στη ζωή που οι μεγάλες παρέες ήταν το κέντρο της κοινωνικής μας ζωής. Όσο περισσότερα άτομα, τόσο καλύτερα. Βραδιές με κόσμο, τραπέζια γεμάτα φωνές, συζητήσεις που μπλέκονταν μεταξύ τους. Ήταν η εποχή που η ένταση της παρέας σήμαινε διασκέδαση. Με τα χρόνια όμως, κάτι αλλάζει. Ξαφνικά,
Η ψευδαίσθηση της τελειότητας, η τέλεια ζωή “των άλλων” και άλλοι αστικοί μύθοι Δεν θυμάσαι πότε ακριβώς ξεκίνησε. Δεν ήταν μια συγκεκριμένη στιγμή ούτε μια συνειδητή απόφαση. Ήταν περισσότερο μια αργή, σχεδόν αθόρυβη διαδικασία. Κάποια στιγμή απλώς άρχισες να πιστεύεις ότι υπάρχει ένας σωστός τρόπος να ζεις, να φαίνεσαι, να συμπεριφέρεσαι. Ένας τρόπος πιο τακτοποιημένος,
Η επιστροφή στο τραπέζι (ή μήπως όχι;) Και φτάσαμε πάλι εδώ. Πάσχα, ήλιος, σουβλί, σαγανάκι ενοχών. ντέρμπι ενοχών. Είπαμε πέρσι να το αλλάξουμε, να κάνουμε τις γιορτές λίγο πιο δικές μας, αλλά να ‘μαστε ξανά, με το βιος μας στον ώμο και τη φράση «να μην τους χαλάσουμε χατίρι» να βαράει μέσα στο κεφάλι σαν
Το Jet Lag δεν είναι μόνο σωματικό Το jet lag είναι βασανιστήριο. Όχι μόνο το κλασικό, αυτό που σε κάνει να ξυπνάς στις 4 το πρωί σα να σε βαράνε ξυπνητήρια μέσα στο κεφάλι σου, αλλά κι αυτό το άλλο, το πιο ύπουλο. Το πολιτισμικό. Το κοινωνικό. Το ψυχολογικό. Γιατί άλλο να πετάς με αεροπλάνο
ΔΕ ΘΕΛΩ ΑΛΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ Δεν ξέρω πώς να το πω πιο κομψά, αλλά πραγματικά δε θέλω άλλους φίλους. Δεν αντέχω άλλες ψιλοκουβέντες, άλλες άβολες συναντήσεις για καφέ, άλλες προσπάθειες να εξηγήσω ποια είμαι, τι κάνω, πώς βρέθηκα εδώ και να φτιάχνω φιλικές σχέσεις από το μηδέν. Δεν μπορώ, ρε φίλε. Γιατί να ψάχνω νέους φίλους,
Εσύ τις “λούστηκες” τις επιλογές σου; Πάλι εδώ εγώ; Άλλη δουλειά δεν έχω να κάνω; επιλογές. ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΜΕ ΦΟΥΝΤΕΣ! Αλλά η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Και έτσι επανήλθα, αλλά, δεν έχω διάθεση να ξεφύγω από το θέμα του προηγούμενου άρθρου. Το θέμα των «επιλογών» φαίνεται να έχει πολύ ψωμάκι και εγώ είμαι
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΑΣ(;) Επανήλθα. Ξέρεις τι παίζει μ’ εμένα; Έχω πολλή φαντασία. Μπαίνω στο μετρό (όχι στης Θεσσαλονίκης, στο άλλο το κανονικό), τρώω τη ζωή μου στο πέρα δώθε Κέντρο – Προάστεια και αντί να κοιμάμαι –όπως κάνουν οι μισοί-, κάθομαι και ακούω τις συζητήσεις των άλλων μισών. ΕΠΙΛΟΓΕΣ. Mετά, αυτές τις συζητήσεις τις
ΚΛΕΙΣΕ, ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΩ ΕΓΩ Παρότι παιδί των social media και μεγαλώνοντας μέσα στην άνθηση τους, είμαι από τους τυχερούς που μπορώ να νοσταλγώ πως ήταν η ζωή χωρίς αυτά – (millennial γαρ). ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΩ. Facebook, Instagram, TikTok, Twitter (Χ), Pinterest, Snapchat, LinkedIn, Threads και ταυτόχρονα What’s app, Viber, Messenger, Telegram (να μην μιλήσω